Ks. Prałat mgr Tadeusz Osiński urodzony 28.10.1936 r. we wsi Kosuty, gmina i parafia Stanin, powiat Łuków. Rodzice: Jan Osiński i Marianna Osińska z d. Lendzion – rolnicy. Chrzest 6 listopada 1936 r., nr aktu 108/1936 w parafii p w. Trójcy Przenajświętszej w Staninie, chrzcił ks. Czesław Jarosiewicz. Rodzice chrzestni: Stanisław Lendzion i Józefa Mućka. W czasie wojny rozpoczął szkołę podstawową, którą ukończył w 1950 r.

Szkoła Podstawowa kl. 1-4 w Kujawach w latach 1943 – 1947, a kl. 5 – 7 w Staninie w  latach 1947 – 1950 r.

Roczny pobyt w domu rodzinnym w Kosutach 1950 – 1951 r. W roku 1950 ubiegał się o przyjęcie do Liceum Państwowego im. Tadeusza Kościuszki w Łukowie i Bolesława Prusa w Siedlcach – do w/w szkół nie został przyjęty. Ojciec – Jan Osiński w tamtych latach uchodził wobec Władzy Ludowej za kułaka, gospodarstwo rolne liczyło 11,80 ha ziemi, nie przynależał do żadnej partii, natomiast w czasie wojny poprzez swojego najmłodszego brata był związany z Armią Krajową, co w sumie miało negatywne znaczenie w przyjęciu syna Tadeusza do wspomnianych wyżej szkół średnich, oraz opinia dyrektora szkoły podstawowej, że ojciec posiada duże gospodarstwo rolne – to syn Tadeusz posiadający przeciętne zdolności może pracować w rolnictwie. W roku 1951 złożył egzamin do Liceum Biskupiego w Siedlcach, które w 1951 roku zostało przemianowane na Niższe Seminarium Duchowe, w którym nauka była prowadzona według programu szkół ogólnokształcących stopnia licealnego, jednak nie posiadało praw państwowych. Pod wpływem nacisku Władz Państwowych, ks. Bp. Ignacy Świrski dekretem z dnia 7.07.1951 r. zrezygnował z prowadzenia Liceum Biskupiego podległego Ministerstwu Oświaty, a zdecydował się na prowadzenie Mniejszego Seminarium Duchownego – szkoły o charakterze czysto kościelnym stopnia licealnego z tzw. maturą wewnętrzną. Mniejsze Seminarium Duchowne funkcjonowało do końca roku szkolnego 1956/57 i po roku 1957 zostało zamknięte. Uczeń Tadeusz po złożeniu matury wewnętrznej w tymże Małym Seminarium Duchownym w roku 1955 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach.

Podczas studiów w Wyższym Seminarium Duchownym, po tzw. ,,odwilży 1956″ w  kraju, uzyskał maturę państwową w roku 1957 w Korespondencyjnym Liceum Ogólnokształcącym w Siedlcach. Po V roku studiów w WSD przyjął święcenia diakońskie dnia 10.06.1960 roku, a w następnym roku po złożeniu egzaminów i  ukończeniu studiów filozoficzno-teologicznych przyjął święcenia kapłańskie dnia 27.05.1961 roku w Siedlcach z rąk Ks. Biskupa dr. Ignacego Świrskiego, ówczesnego Ordynariusza Diecezji Siedleckiej. Inkardynowany do Diecezji Drohiczyńskiej mocą Bulli Jana Pawła II ,, Totus Tuus Poloniae Populus” – 25.03.1992 roku.

Kolejne miejsca pracy

Wikariusz parafii Radzyń Podlaski – 15.08.1961 – 06.07.1964 r., następnie Trzebieszów – 07.07.1964 – 02.08.1965 r. W roku 1965 J.E. Ks. Bp. Dr. Ignacy Świrski zezwolił ks. Tadeuszowi na podjęcie studiów na KUL-u i we wrześniu 1965 r. po złożeniu egzaminu został przyjęty na KUL – Wydział Filozofii Chrześcijańskiej specjalizacji filozoficzno-psychologicznej, o którą to specjalizację się ubiegał. Studia trwały cztery lata 1965-1969. Po uzyskaniu absolutorium i złożeniu egzaminu przed Komisją Kwalifikacyjną w dniu 13.03.1969 r. otrzymał dyplom magistra filozofii chrześcijańskiej w zakresie specjalizacji psychologii wychowawczej.

Po studiach wikariusz parafii Mokobody 02.04.1969-30.06.1969 r., następnie Sokołów Podlaski 01.07.1969 – 28.08.1972 r. i Siedlce – parafia św. Stanisława 29.08.1972 – 19.10.1977 r. W Sokołowie Podlaskim i Siedlcach pełni obowiązki wikariusza i prefekta , prowadzi katechezę w szkołach średnich, a w Siedlcach także konwersatoria ze studentami Wyższej Szkoły Rolniczo-Pedagogicznej. Tak w  Sokołowie Podlaskim jak i w Siedlcach organizuje pielgrzymki na Jasną Górę i do innych Sanktuariów Maryjnych z ministrantami, z młodzieżą i dorosłymi, organizuje obozy formacyjno-wypoczynkowe dla młodzieży akademickiej. Na prośbę ks. Biskupa dra Jana Mazura – ordynariusza Diecezji Siedleckiej – Komisja Episkopatu Duszpasterstwa Akademickiego z decyzji Jego Eminencji Księdza Kardynała Stefana Wyszyńskiego przewodniczącego KEP dnia 4.06.1974 r. wydaje ks. mgr Tadeuszowi Osińskiemu – duszpasterzowi akademickiemu w Siedlcach, pozwolenie na odprawianie Mszy Świętych ,,sub divo” na obozach formacyjno-religijno-wypoczynkowych z młodzieżą pomaturalną i akademicką. W roku 1970 na zaproszenie byłych żołnierzy z Armii gen. Władysława Andersa wyjeżdża do Wielkiej Brytanii i przez trzy miesiące oprócz pracy duszpasterskiej wśród Polonii uczy się języka angielskiego i mieszka w Nottingham. Następnie przez krótki czas od 20.10.1977 do 04.11.1977 r. jest wikariuszem zarządcą (zgodnie z prawem narzuconym kościołowi przez państwo komunistyczne – Wydział ds. Wyzwań) – parafii Próchenki, a od 05.11.1977 – 10.09.1980 r. jest administratorem parafii Próchenki, dekanat Łosice. Następnie wikariusz pomocnik parafii Huszlew od 11.09.1980 – 31.08.1981 r. i wikariusz zarządca parafii Huszlew – 01.09.1981 – 23.09.1981 r., a następnie administrator, czyli proboszcz parafii Huszlew od 24.09.1981 – 27.08.1987 r. i proboszcz parafii Łochów od 28.08.1987 do 31.08.2011 r.

Po reorganizacji terytorialnej administracji kościelnej z dnia 25.03.1992 r. przynależy do Diecezji Drohiczyn. Dnia 20.09.1993 r. J. E. Ks. Bp. Władysław Jędruszuk mianował ks. Tadeusza Osińskiego wykładowcą psychologii ogólnej i rozwojowej w WSD w Drohiczynie i pełnił tę funkcję do 01.10.2008 r. Przez 15 lat dojeżdżał raz w tygodniu z Łochowa do WSD w Drohiczynie i prowadził wykłady dla studentów z  psychologii ogólnej i rozwojowej.

W czasie prac synodalnych członek komisji ds. nauki katolickiej i formacji chrześcijańskiej Pierwszego Synodu Diecezji Drohiczyńskiej, który trwał od 08.12.1994 – 24.05.1997 r. Dziekan Dekanatu Łochowskiego od 06.02.1995 r. do 23.12.2011 r., członek Rady Kapłańskiej od 25.03.2003 r., członek komisji ds. współpracy z BOR i policji Diecezjalnego Komitetu Organizacji Pielgrzymki Jana Pawła II do Drohiczyna od 20.06.1998 r. do 10.06.1999 r., – Asystent Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej Diecezji Drohiczyńskej od 01.09.2001 – 30.09.2007 r. Przez sześć lat od 1992 do 1998 r. w czasie wakacji i przeważnie miesiąc sierpień urlop-zastępstwo i  praca w parafii Poppenlauer i Rannungen – Bawaria – Niemcy. Cel wyjazdu do Niemiec – to pogłębić znajomość języka niemieckiego, poznać pracę duszpasterską w  Niemczech i zarobić trochę pieniędzy. W roku 1994 przez lipiec i sierpień pobyt w  Buffalo w Stanach Zjednoczonych na zaproszenie Ks. Prałata Czesława Melocha.

Tytuły i odznaczenia

Dnia 13.03.1969 r. uzyskuje magisterium z filozofii chrześcijańskiej w zakresie specjalizacji psychologiczno-pedagogicznej. Od dnia 06.12.1993r. kanonik honorowy Drohiczyńskiej Kapituły Katedralnej, a od dnia 23.09.2000 r. kapelan Jego Świętobliwości – potocznie prałat. Od 25 05.2002 r. kanonik gremialny Drohiczyńskiej Kapituły Katedralnej. Krzyż Papieski Diecezji Drohiczyńskiej – 06.01.2010 r.

Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej dnia 23.09.1996 r. wręcza legitymację Członka Nadzwyczajnego Armii Krajowej, a Urząd ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych dnia 08.05.2005r. odznacza medalem ,,Pro Memoria”. Dnia 09.09.1994 r. otrzymuje medal – 50-lecia erygowania parafii Niepokalanego Serca NMP i 50-lecia Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Sadzewiczowej w Łochowie, a  dnia 25.09.2000 r. Medal ,,Mater Verbi” Redaktora Naczelnego Tygodnika ,,Niedziela” Ks. Infułata Ireneusza Skubisia, za aktywne propagowanie tego tygodnika mieszkańcom parafii Łochów. Dnia 17.08.2014 r. otrzymuje pamiątkowy medal i  odznaczenie za zasługi dla Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, a  od 16 stycznia 2016 r. jest kapelanem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej Okręgu Warszawa-Wschód. Na prośbę ŚZŻAK Okręgu Warszawa-Wschód Jan Józef Kasprzyk Szef Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją nr. 1056/SU/17 z dnia 15.05.2017 r. odznaczył ks. Prałata Tadeusza Osińskiego medalem ,,Pro Patria’‘, a dn. 26.08.2017 r. na Jasnej Górze w Częstochowie ks. Prałat otrzymał pamiątkowy medal z dedykacją:

,Matka Boża Jasnogórska-Królowa Korony Polskiej – Jubileusz 300-lecia Koronacji Cudownego Obrazu 1717-Jasna Góra-2017.”

Dn.15.09.2019 Komitet Obchodów Miasta Łochowa nadaje medal pamiątkowy ustanowiony z okazji 50-lecia Miasta Łochowa w uznaniu zasług dla Ks. Prałata Tadeusza Osińskiego za wkład i zaangażowanie w rozwój miasta oraz zasługi na rzecz jego mieszkańców.

W ramach Festiwalu Filmowego NNW – Niezłomni, Niepokorni, Wyklęci w Domu Kultury w Łochowie otrzymuje z rąk Prezesa NNW Arkadiusza Gołębiewskiego wyróżnienie nazwane ,,Drzwi do Wolności” dn. 23.10.2021 r.

Na prośbę ŚZŻAK Okręgu Warszawa Wschód Pan Minister Jan Józef Kasprzyk – Szef Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją nr 223/Su/2022 z  dn.12.01.2022 r. w uznaniu zasług położonych na polu krzewienia postaw patriotycznych wyróżnił Ks. Prałata Tadeusza Osińskiego ,,Medalem Pro Bono Poloniae”. Dyplom ,,Medalu Pro Bono Poloniae” osobiście wręczył Księdzu Osińskiemu dn. 16.01.2022 r. w Łochowie z okazji uroczystej Mszy Św. w 75 r. śmierci Kapitana Hieronima Piotrowskiego, żołnierza Niezłomnego, Bohaterskiego, Wyklętego – zabitego przez grupę operacyjną UB i KBW z Węgrowa we wsi Brzóza, par. Jerzyska dn. 16.01.1947 r.

Dn.27.07.2024 r. w Niepokalanowie otrzymałem wyróżnienie za powołanie Stowarzyszenia ,,Rycerstwo Niepokalanej” w parafii Łochów dn. 03.05.1994 r. Dekret: Stowarzyszenie ,,Rycerstwo Niepokalanej w Polsce„ nadaje – Ks. Prał. Tadeuszowi Osińskiemu medal ,,Zasłużony dla Rycerstwa Niepokalanej” dziękując za niezwykłą opiekę duszpasterską, modlitwę i zaangażowanie dla Rycerstwa Niepokalanej oraz szerzenie czci Matki Bożej Niepokalanej w duchu św. Maksymiliana Marii Kolbego.

Zarząd Narodowy Stowarzyszenia: Sekretarz Narodowy – Zofia Falkiewicz, Prezes Narodowy – O. Ryszard M. Żuber, Asystent Narodowy – O. Piotr Szczepański.

W resorcie oświaty

Przez całe życie kapłańskie od 1961 r. jest katechetą; dnia 06.04.2000r. z mocy prawa otrzymał stopień nauczyciela mianowanego, a po odbyciu dziewięciomiesięcznego stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego w Resorcie Oświaty dn. 29.08.2001r. – Mazowiecki Kurator Oświaty nadaje ks. mgr. Tadeuszowi Osińskiemu w ramach awansu zawodowego stopień nauczyciela dyplomowanego. Uroczystość wręczenia i przyjęcia dyplomu odbyła się w auli Liceum Bolesława Prusa w Siedlcach.

Kapituła Medalu Heleny i Ignacego Paderewskich w Łochowie w kategorii ,,Wychowawca – Przyjaciel Dzieci i Młodzieży” dnia 11.11.2006r. odznacza medalem Heleny i Ignacego Jana Paderewskich.

Dn. 25.05.2025 r. w kościele w Łochowie uroczysta Msza Święta z racji 25-lecia Szkoły Podstawowej nr 3 im. Marii Konopnickiej w Łochowie – Mszy Świętej przewodniczył i  homilię wygłosił Ks. Prałat Tadeusz Osiński, który oprócz innych szkół w Łochowie, to w SP nr 3 prowadził katechezę przez 11 lat i na uroczystości w szkole został odznaczony medalem pamiątkowym z racji 25-lecia Szkoły Podstawowej Nr 3 im. Marii Konopnickiej w Łochowie.

Kapituła Krzyża Służby Niepodległości – Uchwała nr.9/2025 Kapituły Krzyża Służby Niepodległości.

Za niezniszczalne wzory patriotyzmu, które budują i utrwalają społeczne więzi Polskiej Wspólnoty Narodowej – za wierną i dumną służbę dla Niepodległości. Za zachowanie i utrwalanie polskości oraz nieugięte trwanie w procesie kształtowania i kształcenia współczesnych i przyszłych postaw patriotycznych dla dobra Najjaśniejszej Rzeczpospolitej decyzją Kapituły Krzyża, w imię wdzięczności i  szacunku

Krzyżem Służby Niepodległości odznaczony zostaje

Ks. Prałat Tadeusz Osiński. Za Kapitułę podpisali:

Elżbieta Królikowska- Avis, Mirosław Widlicki, Andrzej Chyłek.

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2025 r.

Z dniem 31. 08.2011 r. w 75r. życia zgodnie z przepisami Kodeksu Prawa Kanonicznego (kan.538 par. 3.) został zwolniony z urzędu proboszcza parafii Łochów i przeniesiony do grona Księży Seniorów (emerytów) z zamieszkaniem w domu parafialnym w Łochowie. Jako emeryta Ośrodek Pomocy Społecznej Urzędu Miejskiego w Łochowie wykorzystuje przygotowanie psychologiczne Ks. Prałata Tadeusza Osińskiego i zatrudnia w tymże ośrodku Pomocy Społecznej od 01.09.2014 r. jako psychologa zalecając następujące prace:

1. udzielanie porad w Punkcie Konsultacyjnym Pomocy Rodzinie w Urzędzie Miejskim w Łochowie dla osób uzależnionych od alkoholu i narkotyków.
2. udzielanie porad rodzinom w/w osób
3. prowadzenie terapii psychologicznej dla osób uzależnionych
4. współpraca z Zespołem Interdyscyplinarnym. W/w zadania wykonuje solidnie i  odpowiedzialnie.

Imieniny i urodziny obchodzi 28 października, gdyż rodzice nadali mu imię jakie w  dniu urodzin obchodzi Kościół Katolicki, czyli wspomnienie św. Judy Tadeusza Apostoła, który jest patronem od spraw trudnych i beznadziejnych. Juda Tadeusz zaliczał się do pierwszych uczniów Pana Jezusa. Wszędzie z Nim podróżował i był świadkiem wielu cudów Pana Jezusa.

 

 

 

 

 

 

W 1378 roku książę mazowiecki Siemowit III (1326-1381) nadał prawo chełmińskie dla Łochowa, który był wówczas własnością „urodzonego” Wawrzyńca Pieńka. W tym też roku ks. Ścibor z Radzymina herbu Ostoja (ok. 1320-1390), biskup płocki (1381-1391), wymienił Łochów jako wieś należącą do parafii św. Idziego w Wyszkowie. W XV wieku sięgała tutaj parafia w Kamieńcu (dzisiaj Kamieńczyk), powstała z fundacji książąt mazowieckich.

Na przełomie XIV/XV wieku właścicielem dóbr łochowskich został prawdopodobnie bliski współpracownik księcia mazowieckiego Janusza I Starszego (ok. 1340-1429) – Wawrzyniec z Targowego (dzisiaj Targówek w Warszawie), wojski (1398-1415), podsędek (1415-1427), a następnie łowczy warszawski (1427-1428). Jest on protoplastą rodu Kuszabów herbu Paprzyca, który osiadł w Łochowie, przyjmując z czasem nazwisko Łochowski. W 1428 roku właścicielem wsi został jego syn – Dziersław Targowski (zm. ok. 1446), łowczy warszawski (1428-ok.1446). W czasie pierwszego podziału dóbr w 1447 roku Łochów i inne włości (Targowe, Golędziowo, Warszewice i Wilczyska) przypadły synowi wspomnianego Dziersława – Mikołajowi Targowskiemu (zm. ok 1498) i jego braciom. Po drugim podziale, który odbył się w 1451 roku, wspomniany Mikołaj Targowski zatrzymał jedynie Łochów.

Zamiar utworzenia parafii w Łochowie powstał w 1488 roku, w „Niedzielę Świętych Królów”, czyli 6 stycznia 1488 roku. Wspomniany dziedzic Łochowa – Mikołaj Targowski herbu Kuszaba, uczynił fundację na rzecz budowy drewnianego kościoła pw. Narodzenia NMP, św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja Biskupa. Jednak z nieznanych do końca przyczyn przerwano budowę w Łochowie i przeniesiono ją w 1489 roku do wsi Kamionolas (dzisiaj Kamionna), która stanowiła geograficzne centrum parafii. Można przypuszczać, że w Łochowie została podpisana jedynie fundacja, a budowę z nieznanych nam bliżej przyczyn rozpoczęto później w Kamionolasie.

W 1893 roku ks. Piotr Mystkowski, ówczesny proboszcz (1882-1894), podjął starania o przeniesienie siedziby parafii z Kamionny i o budowę kościoła w Łochowie, w części zwanej dzisiaj Starym Łochowem. Został powołany Komitet Budowy, a miejscowy dziedzic Zdzisław hr. Zamoyski (1842-1925) i jego żona Maria ze Szwykowskich obiecali pomoc w budowie i zobowiązał się do wydzielenia ze swoich dóbr ziemi pod kościół, cmentarz i beneficjum. W wyniku sprzeciwu dziedzica z Kamionny – Antoniego Godlewskiego (1826-1899) oraz przeniesienia na inną parafię ks. Piotra Mystkowskiego budowa nie doszła do skutku.

W 1928 roku, dzięki staraniom i fundacji Elżbiety Marii hr. Łodzia Kurnatowskiej (1882-1940) z Warszawy, właścicielki dóbr jadowskich, łochowskich, kołodziążskich i jej siostry Józefy Janiny z Zamoyskich Potockiej (1879-1945), została zbudowana kaplica dworska. Jej projekt wykonał arch. Ksawery Dionizy de Makowo Makowski (1844-1917). Opiekę duszpasterską sprawowali w tym czasie księża z Jadowa. W dniu 29 października 1934 roku została erygowana tutaj przez ks. Henryka Przeździeckiego (1875-1939), biskupa siedleckiego czyli podlaskiego (1918-1939), stała (przypałacowa) kaplica pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Jej poświęcenia w dniu 29 listopada tegoż roku dokonał ks. Kazimierz Czarkowski (1888-1982), dziekan węgrowski (1933-1968). Kaplica ta została zlikwidowana przez władze komunistyczne ok. 1944 roku.

Jednak mieszkańcy takich miejscowości jak: Barchów, Burakowskie, Jasiorówka, a także domy mieszkalne związane ze stacją kolejową, gminą, apteką i innymi urzędami, były nadal obsługiwane przez duszpasterzy parafii Kamionna. W tej sytuacji wierni ze wsi: Budziska, Burakowskie i Jasiorówka oddaleni o 8 km od parafii Kamionna w 1938 r. złożyli w Kurii Diecezjalnej w Siedlcach prośbę o wybudowanie kaplicy w Budziskach. Dalsze losy kościoła i parafii Łochów – zwłaszcza w XX wieku – łączyły się więc z historią kaplicy w Budziskach.

Ks. Henryk Ignacy Przeździecki (1875-1939), biskup siedlecki czyli podlaski (1918-1939), przychylił się do otrzymanej petycji i w dniu 13 maja 1938 r. erygował tutaj kaplicę publiczną (oratorium publicum) pw. św. Andrzeja Boboli. Jednak mieszkańcy wymienionych – z powodu różnych okoliczności – wsi nie podjęli dzieła budowy nowej kaplicy.

Pracę duszpasterską na terenie Łochowa i Budzisk od 17 grudnia 1939 r. podjęli trzej księża ze Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny, którzy zostali usunięci przez Niemców z Kruszewa k. Poznania. Początkowo zamieszkali oni w tzw. domu ludowym w Budziskach urządzając w nim kaplicę, która została poświęcona 18 grudnia tegoż roku. We wrześniu 1941 roku budynek ten został rozbudowany. Jego poświęcenia w dniu 26 października 1941 roku dokonał ks. kan. Władysław Witold Lewicki (1888-1966), proboszcz Kamionny (1923-1966). Funkcję rektora kaplicy pełnił najpierw ks. Bernard Matyaszek (1941-1944), a po nim ks. Stanisław Chudy (1943-1945). Dnia 5 sierpnia 1945 roku Księża Misjonarze wyjechali do Wielkopolski, a rektorem kaplicy został ks. Jan Laskowski (1916-1983), wikariusz parafii Kamionna rezydujący w Budziskach (1945-1946).

Dnia 18 października 1945 roku, na prośbę ks. kan. Władysława W. Lewickiego ks. Czesław Sokołowski (1877-1951), biskup tytularny Pantacomia (4 października 1919) sufragan podlaski (1919-1946) i administrator apostolski diecezji podlaskiej (1940-1946), erygował w Budziskach filię duszpasterską pw. św. Andrzeja Boboli. Rok później, czyli 1 stycznia 1946 roku stała się ona samodzielnym ośrodkiem duszpasterskim. Kolejny rządca diecezji siedleckiej ks. Ignacy Świrski (1885-1968), biskup siedlecki czyli podlaski (1946-1968), w związku z rozbudową Łochowa podniósł dnia 20 lipca 1949 roku wspomnianą filię do rangi parafii, lokalizując tutaj „Parafię pw. Niepokalanego Serca NMP w Łochowie z siedzibą w Budziskach”. Tak stan trwał ponad ćwierć wieku, aż do czasu zbudowaniu w Łochowie nowego kościoła.

W dniu 17 grudnia 1968 roku Łochów otrzymał prawa miejskie. Dopiero po sześciu latach od tego wydarzenia, w dniu 13 maja 1974 roku władze komunistyczne wydały pozwolenie na budowę kościoła w Łochowie. Obecny murowany kościół został wzniesiony w latach 1974-1977, staraniem kolejnych duszpasterzy: ks. Piotra Jelinka (1921-1977), proboszcza łochowskiego (1973-1977) i jego następcy w latach 1977-1987 ks. Michała Domańskiego (ur. 19 marca 1939 r.) – według projektu inż. Leszka Kołacza. Kamień węgielny wmurował w dniu 29 czerwca 1975 r. ks. Jan Mazur, biskup siedlecki czyli podlaski (1968-1996). Dzięki wielkiemu zaangażowaniu wiernych w dniu 22 sierpnia 1976 r. wspomniany ks. biskup Jan Mazur poświęcił kościół w stanie surowym.

Od 1987 r. prace wykończeniowe przy łochowskiej świątyni prowadził ks. mgr Tadeusz Osiński (prob. 1987-2011), którego dziełem są między innymi: dwie sale katechetyczne oddane do użytku w części parterowej kościoła (1989), przebudowa schodów wejściowych i organizacja całego otoczenia (1994), gruntowny remont dachu (1997), modernizacja ogrzewania (1998-1999) i dalsze upiększanie wnętrza kościoła poprzez wstawienie potężnego witrażu ze sceną Ostatniej Wieczerzy (2000-2001). W 2012 roku staraniem ks. prob. kan. Ryszarda Nicponia wstawiono w kościele nowe okna z szybami termoizolacyjnymi.

Plebania parafialna znajduje się w budynku kościoła.

Kaplica – w Zespole Pałacowo-Parkowym w Łochowie. Wcześniej był to kościół parafialny w Wólce Dobryńskiej (diecezja siedlecka), który został zbudowany w 1932 roku. W 2009 roku został on przeniesiony przez Firmę Arche S.A. do Łochowa. W dniu 13 maja 2010 roku w Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, ks. bp Antoni P. Dydycz poświęcił czyli konsekrował kaplicę, nadając jej tytuł „Miłosierdzia Bożego”.

Oprac. ks. dr Zbigniew Rostkowski